Mijn voettocht naar Sint Jacob Nasbinals - Saint-Come-d'Olt 35 km

Gisteravond een diepvriesmaaltijd   Aligot gehaald en een yoghurt mijn warme maaltijd.  Jean-Paul de man met de  blaren schiet me gelijk aan en ik behandel hem. Het zijn maar een paar kleine,  maar ook die kunnen lastig zijn.  Serge bied mij een glas rode wijn aan , die ik dankbaar aanvaard.  Jean-Paul en Serge hadden een grote pan spaghetti gemaakt. Dus ik moest ook daar aan meehelpen, als weggespoeld met rode wijn.

Buiten was het aan het regenen, maar dat deerde me niet nu meer. Ondanks ik als laatste rond 21 uur ook mijn bed opzocht. Is dat het grootste probleem bij mij. Ik heb weinig nachtrust nodig, dus om 2 uur was ik weer klaar wakker. Zachtjes uit bed en nog maar een uitwerking gemaakt voor de Santiago reis voor volgend jaar. Die ik dan ga doen voor een groep van Le Puy naar Conques.

Omstreeks half vier toch nog maar even de ogen dicht maar voor zevenen was het toch er uit.  Even bij de bakker een vers stokbrood en met mijn kaas gegeten. Een bakje koffie en dan maar op pad. Het is half acht dat ik de plaats uitwandelt. Het landschap is totaal anders als de voorgaande dagen, het is ook geweldig steeds weer het landschap zo te zien veranderen.

Over koeienpaden wandel ik steeds hoger over weilanden naar het hoogste punt voor de Pyreneeën 1368 m.  Toen we vijf jaar terug hier met de groep waren was het erg mistig en koud.  Daarna zie ik al snel Aubrac liggen waarna ik afdaal.

Even leek het erop dat alles dicht was, maar gelukkig was het hotel de la Domerie  open voor een grand cafe. 

Na de koffie gelijk weer verder naar Saint-Chely-d’Aubrac.

Daar aangekomen zie ik Serge bij de kruidenier zitten hij heeft paté en ik jus d’orange.  Eerlijk delen we het. Het is nog voor 12 uur en heb al 17 km op de teller, dus te vroeg om al te stoppen, ook Serge gaat nog verder door.  Maar het begint te regenen hij stap op ik wacht nog maar even de bui af. Gelukkig wordt het weer snel droog en dus ook maar op stap.

Het blijft dreigend en ik zie in dalen om mij heen de regen vallen, maar ik heb nog steeds geluk. Bij Lestrade is het een prettig weerzien van het de oude oven.  Hier zat 5 jaar terug een man met koffie en koekje. De man zat er niet maar er stonden potten heet water, koffie, en jus d’orange. De vrouw kwam nog even controleren of alles in orde was, en was zo vriendelijk even een  foto te maken.

Als ik verder loop is mijn geluk voorbij of niet, want terwijl de regen begint te vallen duik ik een kastanje bos in.  Daar merk ik niet veel van de regen, maar besluit toch wel mijn rugzak en mij zelf te beschermen.   Het is steeds weer stijgen en daarna weer dalen.  Er komt een hondje met een belletje langs wandelen, iets verder  zie ik dat die bij jagers hoort en het wild moet op drijven.

De regen is gestopt en de zon breekt goed door het is dan ook gelijk erg warm. Een bord geef aan dat er over 45 min een terras is, ik verheug me er op. Later een bord nog 30 minuten fijn nog even doorzetten. En dan eindelijk het terras met een bord “FERME”, dat is balen.  Maar gelukkig vind ik later toch nog een mooi plekje om even te gaan liggen.  Even die rugzak af wat een verlichting.

Eindelijk komt Sant-Come-d’ Olt in zicht. Over een glooiend weg duik ik na een bocht naar beneden. Echter tussen mij en het dorp ligt nog een riviertje, weer eerst dus afdalen en daarna klimmen.

Het is mooi stadje ik herken het meteen. Eerst bezoek ik de kerk en steek kaarsjes op voor iedereen, waarvoor ik het nog niet had gedaan. Maar ook voor de wereldvrede, maar ben bang dat dat te vergeefs is, want wij mensen maken er een rotzooi van.

Daarna zoek ik de gite ben zo brutaal na de bovenste verdieping te gaan. De beheerder vond dit later uitstekend, want dan hoefde de 3 dames niet helemaal naar de bovenste verdieping.  Dus een hele kamer voor mij alleen en een douche er direct naast. De was gedaan en opgehangen.   Mijn warme maaltijd bestaat uit  Boeuf Bourgoignon met een stuk meloen. Misschien sluit ik het nog wel af met een ijsje, want vandaag 35 kilometer gedaan. Wel moe maar niet kapot, zoals de eerste dagen.

En vannacht  alleen slapen staat me ook wel aan, met niemand rekening te houden. Kan ik nog wat lezen in het nieuwe OLAT-Nieuws. Helaas nergens internet, dus het verzenden moet weer wachten.

Net als het ijsje, want ook deze plaats is na 20 uur uitgestorven.