Mijn voettocht naar Sint Jacob Saint-Privat-d'Alliers - Sauges 23 km

Een slechte nacht gehad. Gisterenavond was alles om 21 uur al donker toen ik op het terras mijn netbook afsloot. Nadat ik mijn blog had bij gewerkt. Op de kamer sliepen mijn 3 kamergenoten, dus duik ik in mijn lakenzak.  De afgelopen tijd in de hotels was het erg warm, maar nu werd ik rond 1 uur weer wakker van de kou. Nog voorzichtig in een kast gekeken, maar geen deken gezien.

De volgende ochtend bleek dat ik de verkeerde kast had.  Maar goed vroeg  in de ochtend vertrok mijn buurman. Dus er ook maar uit misschien een dutje doen onderweg.

Van uit saint-Privat-d’Allier gaan we steeds stijgend met een prachtig zicht op het stadje en de burcht. Ik heb een mooi zicht op het dal van de Allier. Maar in Rochegude begint een steile daling.

De rugzak begint goed op te spelen en ik moet al snel even stoppen. Maak maar gelijk gebruik om tevens daar te ontbijten. Maar daarna moet dat zware ding weer op de rug.  Ja denk dat ik er veel te veel in heb zitten. Want toen ik thuis weegde zat ik aan 8,5 kg, maar daar was nog niet netbook met kabels, E-reader- oplader voor battterijen en accu voor fotostoestel. Een extra stel

 schoenen, en sandalen, regenbroek en jas.  Ook natuurlijk zonnebrandcreme en after en de normale spullen van de toilettas.

Ik kom bij een weg, waar net een hele kudde koeien doorgaan. Zij blijven mooi rechts lopen, en ik kan er rechts voorbij. Beneden gaan ze de weide in en ik wandel weer verder, de boer begroet me. Maar waar zijn na een tijdje de markeringen. Ik denk dat ik fout zit. De GPS er maar bij, Monistrol d’Allier ingegeven en dan

 maar op kompas lopen. Jammer, dan wat bloijkt na een behoorlijke afdaling sta ik voor een afgrond van een afgraving. Er zit niets anders op weer naar boven te gaan. Ik had het niet meer, de rugzak en de bramenstruiken, die mijn benen openhalen. Op 50 meter voor de plek waar de koeien in de wei gingen had ik moeten afslaan. Daar begint een steile fadaling.

Ik kom in Monistrol d’Allier, deze plaats is me goed bekend van vijf jaar terug toen kregen we hier problemen met het busje, dat niet meer wilde starten. Net alle ellende om vervangend vervoer te krijgen.

Nu begint daar een andere ellende het is stijgen en stijgen. De rugzak drukt in mijn schouders en moet een paar maal stoppen om ze weer even rust te geven. Ook ijn het dorp Esclueles  is het nog niet voorbij het blijf maar doorgaand. Ik zie in dat ik veel  te veel bij me heb. Maar wat stuur ik terug?

Ik neem zo weinig mogelijk rust, want ik heb een besluit genomen ik ga spullen wegsturen. Tijdens de wandeling blijk ik niet de enige te zijn die spullen achterlaat, want even verder zie ik een paar schoenen hangen. De afdaling leg ik in een rap tempo af

Om 15.45 uur kom ik bij het postkantoor van Saugues. De dame verkoopt me een doos en ik daar heel mijn rugzak uitpakken en de doos vullen.  De dame gaf aan dat ik maar 4 minuten had, wanrt dan sloot het postkantoor. Het werd een race tegen de klok, maar er zat ruim 3 kg in de doos vertelde ze.

Op een terrasje even een rust. Daar kwam het volgende idee op het routeboekje, de gids voor de overnachtingen en het spaanse woordenboekje, die ga ik gewoon zenden naar een gite in St Jean-Pied-de-Port. Dus weer bijna een kilo kwijt. Ik liet een Fransman even mijn verblijf van deze nacht annuleren, want anders moets ik nog 9 kilometer door.

Ik vond een plek in een gite, neem daar halfpension en krijg een kamer voor mij alleen. De maaltijd was somber maar toch wel goed. Eerst bietensalade, niet mijn lievelingskost. Maar het smaakt zo goed dat ik zelfs een twee bordje opschepte. Dan een sausijs met wat witte rijst, maar daarna nog franse kaas en een banaan. Voldoende rode wijn en water. Verzadig ging ik van tafel.

Denk dat ik morgenochtend nog even een tweede pakketje naar huis stuurt, want ik ga me ook maar verder niet scheren, dat doen mijn medepelgrims ook niet.  Denk dat ik nog wel een 2 kg kan minderen. Het is nu bewolkt ben benieuwd hoe morgen het weer is. Mijn poncho zal ik maar wat meer boven aanstoppen.