Nieuw Zeeland Milford Track 4e dag

De laatste dag van de Milford Track. We staan op en eten onze knackerbrod op en gaan om kwart voor acht van start. We moeten nog 18 kilometer deze dag afleggen en we hebben geboekt voor de boot van 2 uur, dus deze tijd moeten we in de gaten houden.

De route van de Dumpling Hut naar Sandfly Point moet hoofdzakelijk afdalend zijn, maar er zitten toch nog wel verschillende stukjes bij waarbij er wat geklommen moet worden.

Door de beboste Arthur valley met zijn ontelbare boomvarens, koningsvarens en inheemse fuchsiastruiken. Deze geven een sprooksachtige sfeer door de overvloedige bemossing. Ook zijn het geen vlakke paden, verschillende hangbruggen bij de Boatshed Hut wandelen we door met de gedachte om een rust te houden bij de brug. Echter dat is een misrekening, want daar is geen geschikte plek om te rusten. We zien nog wel een hele grote forel zwemmen.

We zien regenmatig de watervallen, die hoog van de bergen naar beneden storten. Bij de waterval  Mackay Falls ligt ook de Bell Rock.  Door onder5 deze rots te kruipen kom je in een grote ruimte waar je rechtop kan staan. Een voedingsreep gaat even naar binnen werken en dan weer verder.  Bij de Giant Gate Falls nemen we een rust, maar toch zit in het achterhoofd de druk van de boot. Je weet niet precies wat je nog te wachten staat. Ook al omdat ze nieuwe kilometerpaaltjes plaatsen, daar de oude niet juiste zijn of op de juiste plaats stonden.

De slotkilometers gaan langs de oever van het langgerekte Lake Ada, een zijarm van de Milford Sound.

Dan is er plotseling Sandfly Point, we zijn er al om kwart over één, dus moeten nog een uurtje wachten. Er zijn wel voldoende Sandfly’s, maar die moeten mij niet, daar tegen is Magda een gewilde prooi.

Om twee uur komt het bootje en varen we naar Milford Sound, omdaar verder met de bus naar onze busje bij Te Anau Downs gebracht te worden. Deze busrit is erg mooi en de chauffeur legt regelmatig uit waar langs we rijden.

Bij terugkeer in het motel hebben onze achterblijver een maaltijd voor ons in elkaar gezet, die we met smaak op aten. Heerlijk weer eens wat verse voeding en afsluiting hadden ze voor iedereen een onderscheiding gemaakt voor het volbrengen van deze tocht.

Echter moest een wesp een beetje roet in het eten gooien, om in mijn bierflesje plaats te nemen en mij te belonen met een steek in mijn lip. Gevolg een snel dik wordende Zoeloe lip, die ik maar afkoelde met ijs. Die lief door Olga was gehaald, zo had ik toch nog ijs als toetje.

Niet al te laat zocht ieder zijn bed moe op, om de te korte slaap in te halen.