Nieuw Zeeland Wanaka Rob Roy Glacier track

In de ochtend ben ik op tijd wakker voordat mijn wekker het liedje begint met “Begin de dag met een liedje begin de dag met een dans” .  Douchen en koffie zetten en maar snel ben ik al niet meer alleen want ook de andere komen binnendruppelen voor het ontbijt.

We vertrekken om 10 uur voor de rit naar onze wandeling van vandaag. Het is 51 kilometer, waarvan alleen de eerste 21 kilometer geasfalteerd is. Daarna rijden we 30 kilometer over een grindweg, wat wel een wasbord leek.  In de weilanden langs ons zien we schapen, koeien en herten. Af en toe ligt er een grote stier langs de weg, maar die keuren ons geen blik waardig.

Dan komen de de Ford’s , nee geen auto’s maar doorwaadbare plaatsen. Steeds weer een belevenis en hopen, dat hij niet al te diep zijn.

Na geruime tijd door elkaar gerammeld te zijn bereiken we de parkeerplaats aan het einde van deze weg. Hier gaan we op pad voor de track naar de Rob Roy Glacier, die ons een uitzicht op de gletsjer belooft. 

We wandelen langs de rivier op en hebben een stevige wind op de kop. Na een kleine kilometer bereiken we een hangbrug. In 2004 durfde er niemand over de hangbrug, hoe zou het nu zijn???  Dacht dat er toe maar 1 of 2 persoon tegelijk mochten oversteken, nu zij het er vijf. Misschien gaf dat meet moed of men had al verschillende hangbruggen gehad. De brug wiebelde goed door de wind.

Steeds stijgende, soms langs een wat in gestort pad, maar niet echt moeilijk, Wel moet er wat lui zweet gelaten worden. Onderweg trekken blauwe bordje mijn aandacht en zie plotseling dat telkens bij een blauw bordje een val staat voor de matters. Met een ei lokt men deze in de val, deze beesten hebben de Kiwi (vogel) behoorlijk uitgeroeid

Na een uur wandelen staat er keurig voor ons een bankje om onze boterham op te eten.

Dan nog een half uurtje doorstijgen en dan krijgen we pas echt zicht op de gletsjer. 

De weide is geel met bloeiende bloemen en eenzame Kea, die ons opzoekt in de hoop op een hapje.

 Hier genieten we van een welverdiende rust en genieten van de watervallen en het door de wind verstuiven van het water hoog tegen de rotsen.

De afdaling gaat in anderhalf uur en de wind is duidelijk harder geworden. Dus de brug wiebelde wat extra.

Nadat we terug zijn maken we met ze alle nog even de  watermelon op, die mee gesjouwd was, maar vergeten boven bij de rust.

 De terugreis is de weg er niet beter van geworden, maar dat mag de pret niet drukken, want het grote deel is achter in de bus weggedommeld.